رهبرى ندارد و نمىتواند مرجع تقليد مسلمين باشد . از نظر عمل افراد نيز اسلام هيچ وقت به بن‌بست نمىرسد ، يعنى هيچگاه اسلام به تابعين خود نمىگويد كه ديگر تو را نمىپذيرم . در اسلام طرد شدن افراد نيست ؛ هر چه گناه بزرگ باشد ، اگر براى گناهكار تلاطم درونى پيدا شود و از گذشته پشيمان شده و توبه كند و تصميم بگيرد كه ديگر آن گناه را مرتكب نشود ، خداوند متعال او را مىبخشد . در اسلام نمىتوان گناهى پيدا كرد كه توبهء گناهكارش پذيرفته نشود . پس اسلام هميشه توبهء گناهكاران را مىپذيرد . همانطور كه اشاره شد ، معناى توبه ، تلاطم درونى و پشيمان شدن از ارتكاب به گناه است و گناهكار بايد تصميم بگيرد كه ديگر آن گناه را انجام ندهد ، ولو اين كه بعد ، توبه شكسته شود ، زيرا خداوند تواب است و توبهء توبه شكن‌ها را نيز مىپذيرد . اگر كسى مرتكب گناهى شود ( گناهش هر چه باشد ) و بعد از گناه ، تلاطم درونى برايش پيدا شود ، يعنى ناراحت و پشيمان شود كه چرا گناه كرده است ، و تصميم بگيرد كه آن گناه را تكرار نكند ، پروردگار عالم آن گناه را مىبخشد . آنچه را از نظر قرآن و روايات اهل بيت - عليهم السلام - استنباط مىشود ، اين است كه خداوند نه تنها گناه را مىآمرزد ، بلكه خيلى زود آشتى مىكند . در دعاى كميل مىخوانيم كه خداوند « سريع